Якуб Колас

      Вільготны змрок спаўзае на лугі,
I гасне захаду журботная усмешка.
      Паволі ноч у полагу смугі
      Зямлі і неба засціць берагі
I туліцца ў траве знямелага узмежка.

      Так боязна знікае краявід,
Хаваецца ў імгле пад наміткай цямранай
      Разложыстых дубоў шырокі шчыт
      Маўлівасцю трывожна апавіт,
I вее парнасцю над стомленай палянай.

      Прыцішыўся спалохана абшар,
I толькі птушка дзесь скаголіць на балоце.
      А з поўдзеня ўстае грамада хмар,
      Паблісквае клубясты іх гушчар,
Гарыць і грозіцца ў агністай пазалоце.

      Такі спакой вакол, і трудна мне
Адвесці зрок ад хмар, дзе ўспыхваюць зарніцы
      Як быццам там, у нейкім цёмным дне,
      Хтось збудзіцца на міг, на свет зірне
Прываблівым узлётам таямніцы.

      Я зачарованы маўчу, стаю
У чарах цішыні і чарамі сагрэты,
      I ў тон адзін з зямлёю я пяю,
      I кожны міг сябе я пазнаю
Часцінкай злітаю вялікага сусвету.