На восеньскі лад

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Травы пажоўклі. Падаюць лісці,
Туліцца вецер шчыльней да зямлі.
Шэпча ён кветкам: «Годзе вам цвісці!»
Лесу ён кажа: «Спачынь, задрамлі!»

Вецер, мой дружа, чую намёкі,
Хочаш і мне ты на вуха сказаць:
Блізка твой вечар, шлях недалёкі, —
Вузел апошні пара завязаць.

Вецер, мой браце, слухаць мне горка
Весці такія, што ты мне прынёс.
Хочацца верыць — выплыве зорка,
Выб'ецца з хмары на роўнядзь нябёс.

Можа я хворы, стомлен дарогай,
Цяжкай развагай прыгнечан, прыбіт, —
Спраўлюся, дружа, з млявай знямогай,
Будзе яшчэ плыць ён, мой плыт.

Ціхай дрымотай змораны горы,
Тоне ў сінечы арэхавы гай.
Годзе вас слухаць, сэрца дакоры,
Сэрца ж не хоча сказаць: «Бывай!»

Роднаму краю

Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)
                                         Да 25-й гадавіны БССР

Мой край ясназоры! Прайшоў ты нямала
        Шырокіх і вузкіх дарог.
I смутак, і гора цябе абнімала,
        Ды ты іх пазбыў, перамог.

Ішлі мы ў прасторы шырокай пуцінай,
        Як сейбіты згоды, дабра;
Свяцілася неба над полем, далінай,
        У іскрах світання — зара.

Купаліся далі ў ласкавай сінечы,
        Нас вабілі новыя дні.
Зямля разгарнула магутныя плечы,
        Прасторы, куды ні зірні.

Гайдаліся пожні, як хвалі на ветры,
        Сады маладыя цвілі,
I сталі балотныя дзікія нетры
        Дзівотамі новай зямлі.

I новыя песні ў народзе звінелі,
        Як голас юначкі-вясны,
I засевы шчасця вакол зарунелі —
        Збываліся мары і сны.

Ды хлынула плойма грабежнікаў дзікіх,
        Разбурыла, край мой, цябе,
I вецер сягоння пад стогны і крыкі
        Сумуе з табою ў журбе.

Мой край ясных даляў! У дзень навагодні
        Прымі з пажаданнем прывет,
Каб сонца і зоры з глыбіняў усходніх
        Свяцілі святлом добрых лет;

Каб трупамі леглі ўсе псы-душагубы,
        Фашысцкі звярыны бярлог;
Каб подлыя каты, як іхнія кубэ,
        У дом свой не мелі дарог.

Мой край яснавокі і вы, людзі-брацці!
        Распалім жа помсты пажар,
Фашысцкую погань, народаў пракляцце,
        Зніштожым, як гадаў-пачвар.

Салар

Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Рассыпала сонца каралі,
Ірдзее ў ім пыл, нібы жар.
Шумлівыя кідае хвалі,
Прахладаю вее Салар.

Утульнай густою сцяною
Схіліліся дрэвы над ім.
Гамоніць Салар з цішынёю,
Не ведаю толькі аб чым.

Рахманая горленка з дрэва
Глядзіць на шырокі арык.
Вядомы ёй лепш яго спевы,
А я да іх — не, не прывык.

Злятаюцца птушак чароды
На ноч у зялёны гушчар.
Імклівыя жоўтыя воды
Нясе без упынку Салар.

Пагасла дзесь сонца далёка,
I толькі праменні ўгары
Узняты, як рукі прарока,
I дрэвы змыкаюць шатры.

Над стрэльчатым верхам таполі
Займаецца бледна пажар,
Паветра гарачае з поля
Плыве на халодны Салар.

Сціраюцца яркія тоны,
Напоўзвае мрок патайны,
I вечар замёр задумлёны,
Бясшумна снуюць кажаны.

Грывастыя жоўтыя хвалі
Не ведаюць сцішаных мар. .
Маўчаць невядомыя далі,
Шуміць неўгамонны Салар.

А я пазіраю на захад,
Мне цяжка. Чаго? Не пытай!
Пад дымам вайны, як пад дахам,
Пакутуе родны мой край.

Сяджу я адзін, разважаю.
Як хвалі, маршчыны на лбе.
Смуткую па роднаму краю,
Тужу, мілы друг, па табе.

Укрылі далёкія зоры
Нябесны бяздонны абшар.
Аб чым жа, скажы мне, гаворыш,
Узбекскі шумлівы Салар?

SEO Интеллект - услуги сео продвижения сайта, Яндекс, Google. Оптимизация веб-ресурсов.

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі