Якуб Колас

Вясёлыя людзі — снуюць і гамоняць,
        Відаць, і ў іх сэрцы вясна,
I горкія думкі галоў іх не клоняць,
        Ім доля прыхільна, красна.

Цаны куску хлеба не знаюць, шчасліўцы,
        I голаў аб тым не баліць,
Як будзе багатая пожня на ніўцы,
        Як заўтрашні дзень перабыць;

Ці будзе прытулак звярэджаным плечкам,
        I ногі куды панясуць
Іх цела худое: ці к мору, ці к рэчкам,
        I рукі каму прададуць,

Свабодныя рукі з патрэсканай скурай.
        Шчаслівец не знае таго,
Як гнецца галеча прад чорнаю бурай
        Няўдалага жыцця свайго.

А хто гэта ходзіць адзін стараною?
        Чаму вы не рады яму?
Чаму ён не з вамі? Чаму галавою
        Так нізка панік ён? Чаму?

Шчаслівыя людзі — як хвалі, што ў моры:
        Іх вецер узніме — бягуць,
I тое, прад чым пакланяліся ўчора,
        Пры ветры другім аплююць.