Вандроўнікі

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Выходзіць сонца ў свой абход
Дарогаю спрадвечнай.
За днямі дні, за годам год
Плывуць у бесканечнасць.

Нясуць яны з сабой і нас,
Як шчэпкі ў хвалях сініх.
Пытаем мы сябе не раз,
Дзе плынь сваю запынім?

Бягуць жа хутка-хутка дні,
Праходзяць нашы весны,
I меркнуць ясныя агні —
Юнацтву не ўваскрэснуць!

У сонца свой абход і шлях,
I той шлях цяжка змераць.
Што наш? — Вайшоў праз дзверы ў гмах,
Ў другія выйшаў дзверы.

Ідзеш з развагай. Ціхі жаль
Атуліць недарэчы:
Не вечна ты на ўлонні хваль
Вандруеш, чалавеча!

Музей Якуба Коласа

Як нас знаходзяць

  • https://yandex.ru/clck/jsredir?from=yandex.ru%3Bsearch%3Bweb%3B%3B&text=&etext=1837.A6oI9xGwpyTStCKC5bsJHwSmsZ898NWMizKwxDbg5RZ9F7TeiYTqkJ3bBdD4NIvG.4fd8abd8ccea9b79b421ce43d30f28843bcbb905&uuid=&state=_BLhILn4SxNIvvL0W45KSic66uCIg23qh8iRG98qeIXmeppkgUc0YLeQVNu7TCjFWhspMNrg36Y&data=UlNrNmk5WktYejR0eWJFYk1LdmtxZ0RwVHZkSjNoQk9mT3BlV0N5d0Y1b3Q5d0d5WDQ4T2toUFhDcXA0bmJzVEVQNk1TX3dKbkl6UTg0MHNXY2xiRG5aNHRwY1NSRWdOWWRUS0tTZGtZNHFtZHFnNjV3WUtvdw&b64e=2&sign=bb49f1f5d1d7a36ff45a253dd186e098&keyno=0&cst=AiuY0DBWFJ7IXge4WdYJQYP93XfrtkbaIzS3umLwj4HDOIk-_9Dy3Siil9ieVeTp0YmuqS9_KqsRZejRoUutSmhFMcpNo93ERoP0OLjkKbzwPWnQV7b2nv66m_liKJQv-VLNvDcTVrinOVf33MhG1Q&ref=orjY4mGPRjk5boDnW0uvlrrd71vZw9kp5uQozpMtKCVD1_VsiHUAn1r9Ou1Fdo_fdAS6WVlySAFYTljTLFC2qTj-QsiXhWVoGkzKRec3o5NU6meCWqKU7g&l10n=ru&cts=1530539347875&mc=0

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі