Якуб Колас

Усё, што поўніла мне сэрца,
Усё, што думаў і чым жыў,
Табе запісваў на паперцы,
Як самы шчыры свой парыў.

I голас мой, сумоты поўны,
Пачула ты ў астатні час,
I, можа быць, цішком, бязмоўна
Сама ўздыхнула ты не раз.

I тыя думы, тыя песні,
Што ты радзіла для мяне,
З пачуццем юнага прадвесня
Сама складала ўпатайне.

I мне яны цяпер так мілы,
I для мяне ў іх шмат красы,
Бо нейкі подых легкакрылы
Злучыў тут нашы галасы.