Якуб Колас

Навальніцы няма, навальніца сышла,
       Хмары далей паціснулі ў свет,
I страхлівая цьма, дажджаная імгла
       Разам з ёю пайшлі ў адзін след.

Хоць грыміць яшчэ гром і зямельку трасе,
       Хоць маланка жахліва гарыць,
Над раўком-капяжом ў саламянай страсе,
       Як сляза, яшчэ кропля дрыжыць;

Але глухне раскат, і маланка радзей
       Палыхае ў гняўлівых клубках...
Заспакойся ж, мой брат, і глядзі весялей,
       Бо смяецца ўжо сонца ў палях!