Якуб Колас

У бераг высокі, дзе лозы растуць,
       За хвалямі хвалі бягуць,

I ўсхліпвае рэчка ў пясках залатых,
       Як маці па дзецях сваіх.

I ў беразе вербы злучаюць свой сум
       У гэты нярадасны шум.

I неба маркотна, і хмары плывуць,
       Іх слёзы на землю цякуць...

Прыбіты вадою на срэбраны гак,
       Ляжыць невядомы бядак,

Ваяка-салдацік ад дому ўдалі...
       Яму не знайшлося зямлі!

Эх ты, небарака! То, знаць, па табе
       Усё вецер сумуе ў вярбе,

I рэчка у хвалях-жалобе бяжыць,
       I смутак імглісты ляжыць...

Ды рэчка заціхне, і вецер засне,
       I ласкаю неба зірне,

I ўсё супачыне, спазнае час свой.
       А людзям ці будзе спакой?